Metal Mundus - Lepsza strona Rocka wykorzystuje cookies do przechowywania informacji na twoim komputerze. [Przeczytaj informacje o używanych przez nas Cookies].
Kliknij przycisk Akceptuj Cookies, aby zaakceptować Cookies.
2010.05.27 - AC/DC, Dżem - Lotnisko Bemowo/ Warszawa
AC/DC w Polsce czyli spełnienie marzeń
Już na wiele godzin przed koncertem pod lotniskiem zbierały się tłumy fanów. Na polanie przed lotniskiem można było napić się piwa z pobliskiego monopolowego (przejeżdżającej tuż obok policji to nie przeszkadzało), czy też kupić świecące rogi AC/DC za 1/5 ceny. Zebrało się tam sporo osób i nastąpiła integracja ekip z różnych miast, a nawet państw. Jak na koncert w Polsce bardzo dużo było obcokrajowców, co chwila można było usłyszeć ludzi mówiących w coraz to innym obcym języku.
Na teren lotniska oraz na sektory zaczęto wpuszczać długo przed zapowiadanymi godzinami. Pierwsze, co rzucało się w oczy na terenie koncertowym, to duża ilość stoisk z żywnością i napojami oraz wydzielone strefy z piwem. Te ostatnie warte są podkreślenia, bo na stadionach obowiązywał zawsze zakaz jego spożywania. Do tego jego cena (6 PLN) nie była wygórowana. Tyle plusów, a teraz minusy. Przerażające ceny pamiątek (50 PLN za rogi lub za plakat). Strefa I była zbyt duża w porównaniu do ilości sprzedanych na nią biletów. Scena była za wysoko, przez co osoby z pierwszych rzędów I strefy nie widziały, co się na niej dzieje, za to telebimy były zbyt nisko i osoby z pierwszych rzędów II strefy nie wiedziały na nich nic więcej, niż z samej sceny. Miejsca siedzące zaczynały się zbyt wcześnie, przez co osoby ze skrajnych rzędów musiały oglądać scenę z kąta 0 stopni. Strefa II podzielona była barierkami na kolejne strefy równoległe do sceny, w czasie koncertu można było się przekonać, że ten pomysł był chybiony.
Teraz kwestia publiczności. O ile na polanie panowała przyjaźń i braterstwo, o tyle pod sceną walka o miejsca rozpoczęła się już przed supportem. Co chwila dało się zauważyć wszechobecne wyzwiska, pyskówki i przepychanki. Chyba AC/DC stało się zbyt popularne, bo zachowanie publiki na tym koncercie bardzo różniło się od tego, co dzieje się na większości koncertów rockowych i metalowych.
Od 17.00 organizatorzy męczyli nas puszczaną nieustannie audycją o treści: Rozpacz, Smutek, Cierpienie - Wyślij SMS o treści pomagam na numer. Wiem, że zbiórka na szczytny cel, ale 2,5 godziny takich komunikatów to już była przesada.
Dżem zaczął punktualnie o 19.30. Zaczęli od dość energicznego wykonania utworu "Powiał Boczny Wiatr", co dawało nadzieję na to, że dostosują się w miarę możliwości do gwiazdy wieczoru i zagrają szybsze niż zwykle kawałki. Niestety tak się nie stało już 3 utwór, jakim był "Sen o Victorii" pokazał, że Dżem przed AC/DC to zdecydowanie chybiony pomysł. Usłyszeliśmy jeszcze m.in. utwory "Strach", "Czerwony jak Cegła", "Wehikuł Czasu", "Harley Mój" oraz najbardziej hard rockowy utwór w repertuarze Dżemu - "Jak Malowany Ptak". Po godzinie zeszli ze sceny. Koncert taki sobie, (zwłaszcza, że jak zawsze support jest wyciszony) niepasujący zupełnie do gwiazdy wieczoru.
Tuż po 21 przyszła pora na AC/DC. Po znanej z teledysku wizualizacji na scenie pojawiła się lokomotywa i zaczęli od utworu z nowej płyty, czyli "Rock n' Roll Train". Wtedy pod barierkami II strefy zaczęło się dziać coś, czego jeszcze nie widziałem. I nie mam na myśli niestety nic pozytywnego. To nie było nawet ekstremalne pogo. Ludzie zaczęli się przepychać na siłę taranując innych. Nie było nawet tradycyjnego podnoszenia ludzi, którzy się przewrócili. Prawdopodobnie zbyt duża popularność AC/DC ostatnimi czasy w ESCE rock i Mtv spowodowała, że przyszli także zupełnie inni ludzie niż zwykle. Niektórzy poszli jeszcze dalej z agresją i debilizmem. Pozdrawiam w tym momencie pana w dresie, który rzucił panią w średnim wieku w dziecko. Jak to określiła jakaś pani: "to już nie jest zabawa, a skrajny debilizm." Wtedy też ujawniły się kolejne błędy organizacyjne. Z najbardziej ekstremalnych zamieszek nie było jak uciec, bo z każdej strony otaczały ludzi barierki. Na domiar złego dźwięk z głośników na początku drugiej strefy był po prostu fatalnej jakości. Nie mogę powiedzieć nic więcej o pierwszych kilku utworach ("Hell Ain't a Bad Place to Be", "Back in Black"), bo walczyłem wtedy o przeżycie w największym tłumie.
Kiedy udało mi się przejść trochę do tyłu zauważyłem, że lepiej jest tam z dźwiękiem. Niespecjalnie lubiany przeze mnie utwór "Big Jack" z ostatniej płyty "Black Ice" spodobał mi się bardziej niż poprzednie, prawdopodobnie przez lepsze warunki do jego słuchania. Po nim zagrali jeden z moich ulubionych utworów "Dirty Deeds Done Dirt Cheap", oraz pełen efektów specjalnych "Shot Down in Flames". Po tych utworach odszedłem jeszcze dalej od sceny i wtedy poprawiła się jeszcze jakość dźwięku oraz widoczność na scenę.
"Thunderstruck" znają wszyscy, więc wszyscy odśpiewali razem z zespołem. "Black Ice", tak jak wszystkie utwory z ostatniej płyty pokazywał, kto jest fanem AC/DC dłużej jak od 2009 i medialnej promocji zespołu, a kto znalazł się tu przez przypadek, bo usłyszał nową płytę w ESCE Rock. Podczas gdy ci pierwsi nie reagowali na nowe utwory zbyt entuzjastycznie, ci drudzy bawili się przy nich najlepiej.
Podczas "The Jack" najpierw kamerzysta wyszukiwał atrakcyjnych dziewczyn wśród publiki (ponownie podczas "You Shook Me All Night Long"), a następnie mieliśmy striptiz w wykonaniu Angusa. "The Jack" to jeden z tych utworów, których wykonanie tego dnia wszyscy zapamiętają najlepiej. Następnie dzwon, który od początku wisiał nad sceną zjechał w dół i zaczęło się "Hells Bells". Po jego zakończeniu fani domagali się utworu "T.N.T", ale musieli na niego jeszcze poczekać. Najpierw usłyszeliśmy "Shoot to Thrill", a następnie kolejny kawałek z nowej płyty "War Machine". Nie wiem, co niektórzy widzą w tym utworze, ale nie będę narzekał, bo jak na trasę promująca ostatnią płytę było z niej naprawdę niewiele utworów. Przyszła pora na klasyki "High Voltage", "You Shook Me All Night Long" oraz wyczekiwane przez wielu "T.N.T.", podczas którego niejednokrotnie brakowało Brianowi głosu.
Pod koniec koncertu, gdy poszedłem na sam tył, za cały tłum, przecierałem oczy ze zdziwienia, bo z tamtego miejsca widać było doskonale nie tylko telebimy, ale nawet to, co się działo na scenie, a jakość dźwięku była wprost rewelacyjna. Szkoda, że nie byłem tam od początku, bo usłyszałem i zobaczyłem tak dobrze tylko "Whole Lotta Rosie" z udziałem nazwijmy to lalki-tancerki, oraz "Let There Be Rock", które było moim zdaniem zdecydowanie najlepszym wykonaniem tego dnia. Na koniec jednak Angus zagrał zbyt długą solówkę, która na początku rewelacyjna, pod koniec nie dość, że zrobiła się nudna to przestała nawet odpowiednio brzmieć.
Bisy rozpoczęły się niemal natychmiast po zakończeniu głównej części koncertu. Niestety zawiodło mnie bezbarwne wykonanie "Highway to Hell". "For Those About to Rock (We Salute You)" wypadło na szczęście lepiej. Wystrzały z armat, pokaz sztucznych ogni i koncert AC/DC przeszedł do historii.
Nie mogę do tej pory zrozumieć, jak oni w tym wieku potrafią mieć w sobie tyle mocy i energii, zaprzeczają prawom natury oraz powszechnej wiedzy z medycyny. Dwie godziny na scenie bez chwili wytchnienia, a kondycji Angusowi pozazdrościć może niejeden 18-latek. Żałuję, że na początku poszedłem jak najbliżej sceny, przez co musiałem słuchać pierwszych piosenek w kiepskiej jakości i niekomfortowych warunkach, ale przynajmniej wiem, gdzie zając miejsce na Sonisphere. Po koncercie wszystkie bramki, siatki i tym podobne zostały zdjęte, co umożliwiło zupełnie bezproblemowe opuszczenie lotniska, za co dla organizatorów olbrzymi plus, bo jest to rzecz niespotykana niestety na polskich koncertach.
Jeszcze kilka informacji na koniec. Polski koncert był uboższy w efekty specjalne niż te, których fragmenty widziałem/o których czytałem. Jeśli ktoś chciał kupować bilety na I strefę na koncerty na Lotnisku na Bemowie, niech to jeszcze raz przemyśli, bo wszyscy moi znajomi, którzy byli w I strefie żałowali, że zapłacili za bilety prawie 2 razy więcej. Na pewno warto było spełnić marzenie i pojechać na AC/DC, lekki niedosyt (przez sprawy organizacyjne i zachowanie publiczności) jednak pozostał.
Setlisty:
Dżem (nie w kolejności)
Powiał Boczny Wiatr
Diabelski Żart
Sen o Victorii
Strach
Gorszy Dzień
Czerwony Jak Cegła
Harley Mój
Jesteś Nie Dla Mnie
Jak Malowany Ptak
Wehikuł Czasu
AC/DC
1. Rock 'N Roll Train
2. Hell Ain't A Bad Place To Be
3. Back In Black
4. Big Jack
5. Dirty Deeds Done Dirt Cheap
6. Shot Down In Flames
7. Thunderstruck
8. Black Ice
9. The Jack
10. Hells Bells
11. Shoot To Thrill
12. War Machine
13. High Voltage
14. You Shook Me All Night Long
15. T.N.T.
16. Whole Lotta Rosie
17. Let There Be Rock
------
18. Highway To Hell
19. For Those About To Rock (We Salute You)
Cieszę się, że to napisałeś, bo ja musiałbym opisać przeogromnego lizaka!
Zresztą komuś, kto czekał na tę kapelę prawie 30 lat, to gdyby nawet zagrali nogami, też zapewne by się podobało.
Jako osoba wątłej postury i do tego chora, z założenia stanąłem za tłumem, więc widziałem i słyszałem rewelacyjnie.
Redakcja Metal Mundus nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi muzyków oraz innych osób wypowiadających się na stronach serwisu. Nie jesteśmy powiązani z jakimkolwiek ruchem religijnym lub społecznym, partią polityczną czy inną instytucją.
Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, wykorzystywanie i rozpowszechnianie jakichkolwiek materiałów umieszczonych na stronach serwisu Metal Mundus bez zezwolenia jest zabronione.
7,044,051 unikalne wizyty 
