Sklep Metal Mundus

UWAGA: nowe tytuły, nowi wydawcy! Ponad 700 płyt już w sklepie!!!
METAL MUNDUS TV

EGOISTIC
NOISE DICKS
XPRESSIVE
Polecamy/Patronujemy












Galerie


Polecamy koncerty











































Nawigacja
Artykuły » Relacje - 2010 » 2010.05.27 - AC/DC, Dżem - Lotnisko Bemowo/ Warszawa
2010.05.27 - AC/DC, Dżem - Lotnisko Bemowo/ Warszawa
AC/DC w Polsce czyli spełnienie marzeń


Już na wiele godzin przed koncertem pod lotniskiem zbierały się tłumy fanów. Na polanie przed lotniskiem można było napić się piwa z pobliskiego monopolowego (przejeżdżającej tuż obok policji to nie przeszkadzało), czy też kupić świecące rogi AC/DC za 1/5 ceny. Zebrało się tam sporo osób i nastąpiła integracja ekip z różnych miast, a nawet państw. Jak na koncert w Polsce bardzo dużo było obcokrajowców, co chwila można było usłyszeć ludzi mówiących w coraz to innym obcym języku.

Na teren lotniska oraz na sektory zaczęto wpuszczać długo przed zapowiadanymi godzinami. Pierwsze, co rzucało się w oczy na terenie koncertowym, to duża ilość stoisk z żywnością i napojami oraz wydzielone strefy z piwem. Te ostatnie warte są podkreślenia, bo na stadionach obowiązywał zawsze zakaz jego spożywania. Do tego jego cena (6 PLN) nie była wygórowana. Tyle plusów, a teraz minusy. Przerażające ceny pamiątek (50 PLN za rogi lub za plakat). Strefa I była zbyt duża w porównaniu do ilości sprzedanych na nią biletów. Scena była za wysoko, przez co osoby z pierwszych rzędów I strefy nie widziały, co się na niej dzieje, za to telebimy były zbyt nisko i osoby z pierwszych rzędów II strefy nie wiedziały na nich nic więcej, niż z samej sceny. Miejsca siedzące zaczynały się zbyt wcześnie, przez co osoby ze skrajnych rzędów musiały oglądać scenę z kąta 0 stopni. Strefa II podzielona była barierkami na kolejne strefy równoległe do sceny, w czasie koncertu można było się przekonać, że ten pomysł był chybiony.

Teraz kwestia publiczności. O ile na polanie panowała przyjaźń i braterstwo, o tyle pod sceną walka o miejsca rozpoczęła się już przed supportem. Co chwila dało się zauważyć wszechobecne wyzwiska, pyskówki i przepychanki. Chyba AC/DC stało się zbyt popularne, bo zachowanie publiki na tym koncercie bardzo różniło się od tego, co dzieje się na większości koncertów rockowych i metalowych.

Od 17.00 organizatorzy męczyli nas puszczaną nieustannie audycją o treści: Rozpacz, Smutek, Cierpienie - Wyślij SMS o treści pomagam na numer. Wiem, że zbiórka na szczytny cel, ale 2,5 godziny takich komunikatów to już była przesada.

Dżem zaczął punktualnie o 19.30. Zaczęli od dość energicznego wykonania utworu "Powiał Boczny Wiatr", co dawało nadzieję na to, że dostosują się w miarę możliwości do gwiazdy wieczoru i zagrają szybsze niż zwykle kawałki. Niestety tak się nie stało już 3 utwór, jakim był "Sen o Victorii" pokazał, że Dżem przed AC/DC to zdecydowanie chybiony pomysł. Usłyszeliśmy jeszcze m.in. utwory "Strach", "Czerwony jak Cegła", "Wehikuł Czasu", "Harley Mój" oraz najbardziej hard rockowy utwór w repertuarze Dżemu - "Jak Malowany Ptak". Po godzinie zeszli ze sceny. Koncert taki sobie, (zwłaszcza, że jak zawsze support jest wyciszony) niepasujący zupełnie do gwiazdy wieczoru.


Tuż po 21 przyszła pora na AC/DC. Po znanej z teledysku wizualizacji na scenie pojawiła się lokomotywa i zaczęli od utworu z nowej płyty, czyli "Rock n' Roll Train". Wtedy pod barierkami II strefy zaczęło się dziać coś, czego jeszcze nie widziałem. I nie mam na myśli niestety nic pozytywnego. To nie było nawet ekstremalne pogo. Ludzie zaczęli się przepychać na siłę taranując innych. Nie było nawet tradycyjnego podnoszenia ludzi, którzy się przewrócili. Prawdopodobnie zbyt duża popularność AC/DC ostatnimi czasy w ESCE rock i Mtv spowodowała, że przyszli także zupełnie inni ludzie niż zwykle. Niektórzy poszli jeszcze dalej z agresją i debilizmem. Pozdrawiam w tym momencie pana w dresie, który rzucił panią w średnim wieku w dziecko. Jak to określiła jakaś pani: "to już nie jest zabawa, a skrajny debilizm." Wtedy też ujawniły się kolejne błędy organizacyjne. Z najbardziej ekstremalnych zamieszek nie było jak uciec, bo z każdej strony otaczały ludzi barierki. Na domiar złego dźwięk z głośników na początku drugiej strefy był po prostu fatalnej jakości. Nie mogę powiedzieć nic więcej o pierwszych kilku utworach ("Hell Ain't a Bad Place to Be", "Back in Black"), bo walczyłem wtedy o przeżycie w największym tłumie.

Kiedy udało mi się przejść trochę do tyłu zauważyłem, że lepiej jest tam z dźwiękiem. Niespecjalnie lubiany przeze mnie utwór "Big Jack" z ostatniej płyty "Black Ice" spodobał mi się bardziej niż poprzednie, prawdopodobnie przez lepsze warunki do jego słuchania. Po nim zagrali jeden z moich ulubionych utworów "Dirty Deeds Done Dirt Cheap", oraz pełen efektów specjalnych "Shot Down in Flames". Po tych utworach odszedłem jeszcze dalej od sceny i wtedy poprawiła się jeszcze jakość dźwięku oraz widoczność na scenę.


"Thunderstruck" znają wszyscy, więc wszyscy odśpiewali razem z zespołem. "Black Ice", tak jak wszystkie utwory z ostatniej płyty pokazywał, kto jest fanem AC/DC dłużej jak od 2009 i medialnej promocji zespołu, a kto znalazł się tu przez przypadek, bo usłyszał nową płytę w ESCE Rock. Podczas gdy ci pierwsi nie reagowali na nowe utwory zbyt entuzjastycznie, ci drudzy bawili się przy nich najlepiej.

Podczas "The Jack" najpierw kamerzysta wyszukiwał atrakcyjnych dziewczyn wśród publiki (ponownie podczas "You Shook Me All Night Long"), a następnie mieliśmy striptiz w wykonaniu Angusa. "The Jack" to jeden z tych utworów, których wykonanie tego dnia wszyscy zapamiętają najlepiej. Następnie dzwon, który od początku wisiał nad sceną zjechał w dół i zaczęło się "Hells Bells". Po jego zakończeniu fani domagali się utworu "T.N.T", ale musieli na niego jeszcze poczekać. Najpierw usłyszeliśmy "Shoot to Thrill", a następnie kolejny kawałek z nowej płyty "War Machine". Nie wiem, co niektórzy widzą w tym utworze, ale nie będę narzekał, bo jak na trasę promująca ostatnią płytę było z niej naprawdę niewiele utworów. Przyszła pora na klasyki "High Voltage", "You Shook Me All Night Long" oraz wyczekiwane przez wielu "T.N.T.", podczas którego niejednokrotnie brakowało Brianowi głosu.


Pod koniec koncertu, gdy poszedłem na sam tył, za cały tłum, przecierałem oczy ze zdziwienia, bo z tamtego miejsca widać było doskonale nie tylko telebimy, ale nawet to, co się działo na scenie, a jakość dźwięku była wprost rewelacyjna. Szkoda, że nie byłem tam od początku, bo usłyszałem i zobaczyłem tak dobrze tylko "Whole Lotta Rosie" z udziałem nazwijmy to lalki-tancerki, oraz "Let There Be Rock", które było moim zdaniem zdecydowanie najlepszym wykonaniem tego dnia. Na koniec jednak Angus zagrał zbyt długą solówkę, która na początku rewelacyjna, pod koniec nie dość, że zrobiła się nudna to przestała nawet odpowiednio brzmieć.

Bisy rozpoczęły się niemal natychmiast po zakończeniu głównej części koncertu. Niestety zawiodło mnie bezbarwne wykonanie "Highway to Hell". "For Those About to Rock (We Salute You)" wypadło na szczęście lepiej. Wystrzały z armat, pokaz sztucznych ogni i koncert AC/DC przeszedł do historii.

Nie mogę do tej pory zrozumieć, jak oni w tym wieku potrafią mieć w sobie tyle mocy i energii, zaprzeczają prawom natury oraz powszechnej wiedzy z medycyny. Dwie godziny na scenie bez chwili wytchnienia, a kondycji Angusowi pozazdrościć może niejeden 18-latek. Żałuję, że na początku poszedłem jak najbliżej sceny, przez co musiałem słuchać pierwszych piosenek w kiepskiej jakości i niekomfortowych warunkach, ale przynajmniej wiem, gdzie zając miejsce na Sonisphere. Po koncercie wszystkie bramki, siatki i tym podobne zostały zdjęte, co umożliwiło zupełnie bezproblemowe opuszczenie lotniska, za co dla organizatorów olbrzymi plus, bo jest to rzecz niespotykana niestety na polskich koncertach.


Jeszcze kilka informacji na koniec. Polski koncert był uboższy w efekty specjalne niż te, których fragmenty widziałem/o których czytałem. Jeśli ktoś chciał kupować bilety na I strefę na koncerty na Lotnisku na Bemowie, niech to jeszcze raz przemyśli, bo wszyscy moi znajomi, którzy byli w I strefie żałowali, że zapłacili za bilety prawie 2 razy więcej. Na pewno warto było spełnić marzenie i pojechać na AC/DC, lekki niedosyt (przez sprawy organizacyjne i zachowanie publiczności) jednak pozostał.

Setlisty:

Dżem (nie w kolejności)

Powiał Boczny Wiatr
Diabelski Żart
Sen o Victorii
Strach
Gorszy Dzień
Czerwony Jak Cegła
Harley Mój
Jesteś Nie Dla Mnie
Jak Malowany Ptak
Wehikuł Czasu

AC/DC

1. Rock 'N Roll Train
2. Hell Ain't A Bad Place To Be
3. Back In Black
4. Big Jack
5. Dirty Deeds Done Dirt Cheap
6. Shot Down In Flames
7. Thunderstruck
8. Black Ice
9. The Jack
10. Hells Bells
11. Shoot To Thrill
12. War Machine
13. High Voltage
14. You Shook Me All Night Long
15. T.N.T.
16. Whole Lotta Rosie
17. Let There Be Rock
------
18. Highway To Hell
19. For Those About To Rock (We Salute You)


Michał Sroczyński - plcnlc
Fot. Robert Bukowski

Więcej zdjęć w Galerii Metal Mundus: TUTAJ
Komentarze
#1 | Ray dnia 01 czerwiec 2010 11:08:24
Cieszę się, że to napisałeś, bo ja musiałbym opisać przeogromnego lizaka!
Zresztą komuś, kto czekał na tę kapelę prawie 30 lat, to gdyby nawet zagrali nogami, też zapewne by się podobało.

Jako osoba wątłej postury i do tego chora, z założenia stanąłem za tłumem, więc widziałem i słyszałem rewelacyjnie.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
 

Metal Mundus na Facebooku
GŁÓWNI PARTNERZY




























Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Aktualnie online
Top Gości online: 10

Top Użytkowników online: 1
FENRIR

Top Łącznie użytkowników: 457
Top Najnowszy użytkownik: truskawa301
Recenzje
SARATAN - Asha
HEGEROTH - Three Emperors’ Triangle
GREY SEASON - Invidia
PLACENTA - Greatest Hits
Baden Metal Compilation vol. 3 - The Griffin Has Landed
GOREFEST - La Muerte
L.o.W. - Fuck your prerogatives EP
BLEACH EVERYTHING - Free Inside
GOREFEST - Soul Survivor/ Chapter 13
FALLEN ANGELS - World In Decay
TERRORDOME - Machete Justice
VESPERIA - The Iron Tempests
AXEL RUDI PELL - Magic Moments
GOREFEST - Mindloss/ The Demos
SPHERE - Mindless Mass
TERRORDOME - We'll Show You Bosch, Mitch!
VANISH - Come To Wither
NEX - Totalitarian Leader
SUNSET IN THE 12th HOUSE - Mozaic
ART OF ILLUSION - Round Square of The Triangle
ABSTRAKT - Limbosis
Wojciech HOFFMANN - Behind the Windows
MATEO COLON - The Sting (singiel)
ZACHLAPANY SZCZYPIOR - Fantastiśtempo
HELLOWEEN - My God-Given Right
INDIGNITY - Decrepitude
SERPENT SEED - Debris Of Faith
ROSETTA - Quintessential Ephemera
BUTTERFLY TRAJECTORY - An Act of Name Giving
JARUN - Pod niebem utkanym z popiołu
COFFINFISH - I am Providence
THE THRONE - Singularity
WEEDPECKER - II
J.D. OVERDRIVE - The Kindest of Deaths

więcej recenzji
Wywiady
Victorians - Magiczna podróż w świat subtelnych dźwięków
WOJCIECH HOFFMANN - Spowiedź zza okien
ZELARATH
RED SCALP (Jędrek Wawrzyniak)
NETHERFELL
INCARNATED
GALLILEOUS (Stona)
KAT & RK (Roman Kostrzewski)
DEAFSTONED
CETI (Grzegorz Kupczyk) 2014

więcej wywiadów
Relacje z koncertów
ROSETTA - Hydrozagadka/Warszawa
CAMEL - MTP/Poznań
KISS, The Dead Daisies - O2 Arena/Praga
Masters Of Rock 2015 część pierwsza - Vizovice / Czechy
Masters Of Rock 2015 część druga - Vizovice / Czechy
ELEVEN BIKE FEST - Pola Marsowe/Wrocław
Red Smoke Festival - Pleszew
METAL HAMMER FESTIVAL Prog Edition - Spodek / Katowice
DEF LEPPARD, Exlibris, Lessdress - Torwar/Warszawa
BLUES PILLS, Spiders, Ampacity - Fabryka/Kraków
EXODUS, Turbo, Alastor - Eskulap/Poznań
SAINT VITUS + Major Kong, Minetaur - Hydrozagadka/Warszawa
FAITH NO MORE, Dubioza Kolektiv, Speculum - Tauron Arena/Kraków
TESTAMENT + Virgin Snatch - Fabryka / Kraków
ACCEPT - Fabryka / Kraków
BLIND GUARDIAN - Progresja/Warszawa
BLIND GUARDIAN - MOR Cafe, Zlin / Czechy
THE REAL McKENZIES, Pipes & Pints i inni - Fabryka/Kraków
SCORPIONS - Atlas Arena / Łódź

więcej relacji
Recenzje książek
Głośno jak diabli - Jon Wiederhorn, Katherine Turman
Survivor. My Story - The Next Chapter - Sharon Osbourne
Młot Bogów. Saga LED ZEPPELIN - Stephen Davies
JOHN - Cynthia Lennon
Birth, School, Metallica, Death 1983-1991 - Paul Brannigan, Ian Winwood
Extreme. My autobiography - Sharon Osbourne
ROCK MANN. Czyli jak nie zostałem saksofonistą - Wojciech Mann
KORA, KORA. A planety szaleją - Kamil Sipowicz
DEEP PURPLE. Królowie purpurowego świata - Dariusz Łanocha
THE BEATLES. Tak było... - Jerzy Tolak
IRON MAIDEN. Run to the Hills - Mick Wall
FELIETONY
PRZEWODNIK PO KONCERTOWYCH PŁYTACH DEEP PURPLE
WACKEN OPER AIR 2015 - zapowiedź festiwalu
CO Z TYM KATEM?
Z ALBUMU ROCKFANA LATA 1990-2010 - CZ. 8 - LAKE OF TEARS
Z ALBUMU ROCKFANA LATA 1990-2010 - CZ. 7 - ABRAXAS
Z ALBUMU ROCKFANA LATA 1990-2010 CZ. 6 - LANDBERK - One Man Tell’s Another
więcej artykułów
Biografie
HELL - Do piekła i z powrotem
MASTERPLAN - Spirit Never Die
BON JOVI - krótka biografia zespołu
YATTERING - czyli historia pewnego nieodżałowanego zespołu
MOONSPELL - Księżycowa atmosfera
więcej biografii
Polecamy koncerty:














Top Top  15,527,389 unikalne wizyty  Top Top