| THE THORN - Hermitage Of Non-Divine (2008 Psycho Records) |
01. Intro
02. Never seen before
03. Silent fragment
04. Face the liar
05. Hypnotic confession
06. Afterthought
07. Night
08. Typical
09. Open whenever
10. Paradise (United states of arrogance)
SKŁAD:
Mariusz Śmigielski (Gitara)
Paweł Śmigała (Bas)
Krzysztof Cichocki (Wokal)
Paweł Załęski (Perkusja)
Maciek Wasilewski (Gitara)
Przyznaję się do swojej ignorancji - myślałem, że to jacyś debiutanci. Ale właściwie już pierwszy odsłuch powinien we mnie wzbudzić wątpliwości. Takie zgranie, takie umiejętności, coś tu jest nie tak. No i faktycznie, okazuje się, że The Thorn gra już... 16 lat i mają już na koncie jeden pełny album nagrany 6 lat temu. To jakim sposobem mało kto o nich słyszał, spytacie? Sam chciałbym to wiedzieć, moi drodzy. Tak to już chyba bywa w naszym kraju, nieważne jak byś wspaniale nie grał, to i tak masz małą szansę na to, że ktoś Cię zauważy. Dobra, pomińmy to, w końcu nie o polskich realiach będę tu pisał, przejdźmy do „Hermitage of non-divine”. Z czym mamy do czynienia? Szufladek nie ominiemy, więc miejmy to od razu z głowy: The Thorn gra thrash/death z dużą dozą melodii. To tak w skrócie, a skróty zawsze są dla kapel i muzyki krzywdzące, dlatego najlepiej samemu sprawdzić, co w „Cierniu” piszczy.
Bardzo podoba mi się intro do tej płyty. Jakieś głosy w tle i wyraźna linia basu. Niepokojące głosy narastają, bas drga nerwowo, czuć, że coś czai się za rogiem. A za rogiem czai się „Never Seen Before” - krwisty połeć metalowego mięcha. Od początku słychać, że będziemy mieli do czynienia z albumem nietuzinkowym. Połamane rytmy, przetworzony wokal, najpierw dość spokojnie, a potem dostajemy prosto w ryj, by za chwilę znów zmienić nastrój. Krótko mówiąc – spodziewajcie się niespodziewanego! I mnie taka zmienność klimatów i dbanie o to, by słuchacz ani chwili się nie nudził, bardzo odpowiada. „Silent” zaczyna się faktycznie cicho, spokoje szemrzą gitarki, ale podświadomie czuję, że ktoś ten nastrój sielanki zaraz brutalnie zniszczy. I tak też się dzieje, znów pomysł goni pomysł, muzycy prześcigają się, który z nich zagra lepiej, z większym polotem.
Podobają mi się liczne zwolnienia i liryczne fragmenty jak w „Face The Liar”, momenty przebojowe („Hypnotic Confession”, przy okazji świetny bas!), świetnie wpleciony damski wokal w „Afterthought”. Widać, że panowie z The Thorn eksperymentować się nie boją i co ważne wychodzą z tych eksperymentów obronną ręką. Kolejne cudo to „Night”, ostry riff, a w tle niepokojąca, spokojna gitara. Przyznać trzeba, że The Thorn nastrój umie budować. Wszystko razem tworzy zgrabną całość, zmuszającą do wielokrotnego powrotu do tego materiału. Nie ma tutaj jechania przez cały album na tych samych patentach, tu nie ma miejsca na powtórki. Nie wiem na jak długo chłopakom starczy pomysłów, ale na razie jest świetnie. Krzysiek Cichocki śpiewa mocnym, pewnym głosem, czasem bardziej melodyjnie, czasem growlując. Ważne, że bez problemu można zrozumieć to, co chce przekazać swoim głosem. Brzmienie płyty to kolejny plus, jest selektywnie, jest „pałer”, wszystko słychać, nie ma sytuacji, że basista figuruje tylko w spisie płac. Próbowałem znaleźć tu jakiś słabszy moment, wypadek przy pracy, ale mimo szczegółowych poszukiwań takowego nie znalazłem. Niniejszym biję głośne brawo i kłaniam się w pas, panowie!
Myślicie, że w polskim metalu nic się nie dzieje? Ten album zmieni Waszą opinię w tym względzie o 180 stopni. Uważacie, że polskie płyty bledną przy zachodnich produkcjach? Po usłyszeniu „Hermitage of non-divine” zamkniecie usta. Zapewniam Was, że ten „cierń” na długo utkwi w Waszych dupskach!
8,5/10
Maciek Rojewski
P.S. Byłbym kpem, gdybym nie wspomniał o okładce (tak, tak, jeszcze chłopakom posłodzę). Jest naprawdę bardzo dobra, wieloznaczna i świetnie wykonana. No po prostu cud miód orzeszki!
http://myspace.com/thornpl
|
|
